Bron: Trouw, 5 mei 2008

Wandluizen zijn schuw. Ze komen in het holst van de nacht uit hun hinderlaag om van uw bloed te snoepen, waarna ze zich weer terugtrekken.

Meer informatie en een filmpje over bedwantsen vindt u hier!

Ze leggen geen eitjes in uw lichaam, er valt best mee te leven. Daar denkt mevrouw Kenemans anders over. Haar stacaravan aan de Côte d’Azur is vergeven van die beesten. „We hebben vele spuitbussen leeggespoten en de Franse Rentokill erbij gehaald”. Het hielp telkens maar even.

De ronde engbek heet in Frankrijk punaise. Of de wandluis naar de punaise is genoemd of omgekeerd? De wandluis was er eerder. Wandluizen zijn geen luizen en een betere naam is bedwants. Ze kunnen ruim een jaar oud worden en verdragen lichte vorst in een soort winterslaap. Ze leggen honderden eitjes. Die komen na één tot drie weken uit. Het larfje vervelt vijf keer, steevast na een bloedmaal. De bildung van de bedwants duurt een maand of twee, maar als u zich elke nacht beschikbaar stelt en de temperatuur schommelt rond de 25 graden, raffelen ze hun volwassenwording in één maand af. Bij 45 graden gaan ze er binnen een half uur aan, dus flink stoken met de ramen dicht kan een optie zijn. Als er gespoten wordt, mag er in de hele caravan geen kier, los behang, stopcontact, kast of beddengoed vergeten worden. Misschien zijn overlevenden wel immuun voor vergif.

---

Voeg deze pagina toe aan uw favoriete Social Bookmarking websites